Studie- en stagewerkzaamheden dwingen me ertoe me te verdiepen in onderwerpen als voedselschaarste, overbevolking en het klimaat. Grootse, wereldwijde problemen, waar mijn generatie, de twintigers, nog het één en ander mee krijgen te stellen in de komende tientallen jaren.

Problemen waar we nog helemaal niet klaar voor zijn als verwende, in relatieve veiligheid opgegroeide jeugd. Ik lees statements als: "Het is onze hamburgers of hun kinderen". Een uitspraak die slaat op de toenemende proteïneconsumptie waar aanzienlijk veel landbouwgrond voor nodig is. Landbouwgrond die gebruikt zou kunnen en móeten worden om voedsel voor de allerarmsten te verbouwen. Kostbare landbouwgrond die nu in steeds grotere mate wordt gebruikt om co2-reducerende brandstoffen op te verbouwen, de zogenaamde biofuels.

Kan mijn generatie dit aan, vraag ik me af. We hebben al genoeg aan ons hoofd, lopen massaal bij de psycholoog, hebben verstoorde relaties met iedereen die we lief hebben en zijn consumptieverslaafd. Waarom moeten wíj nou uitgerekend aan de slag met deze crises? Onze babyboomende (groot)ouders wauwelden wel het één en ander over love en peace. Over gelijkheid, terug naar de natuur, maar waar zijn ze nu het moeilijk wordt? Waarschijnlijk in hun tweede huis in Frankrijk.

Ik dacht gister in de kroeg mijn gal te kunnen spuien over deze donkere wolk van globale problematiek die ons boven hoofd hangt, náást de dagelijkse rompslomp waar we mee moeten dealen. De persoonlijke keuzes die je als jongere moet maken zijn namelijk vaak nog veel beangstigender dan al die hamburgers bij elkaar. Mijn gesprekspartner kwam echter niet verder dan: "Ja man, we moeten maar keuzes maken. Zoveel keuzes. Ik ben daar een heel goed boek over aan het lezen." Hoopvol vroeg ik hem: "Welk boek dan?". Om vervolgens het onbevredigende antwoord: "Weet niet meer hoe het heet. Iets met dertigers. En keuzes. Ofzo." te krijgen.

Vooralsnog waag ik me nergens aan, niet aan grootse, idealistische plannen. Ik kom niet in opstand, ook zoiets waar "wij" van beschuldigd worden. Waar, daar heb je ze weer, onze babyboomende voorgangers op de barricaden stonden, zetten wij het nieuws op de tv uit en de WII, de playstation of de XBOX aan. Nog éven de keuzes uitstellen, nog even geloven dat die grote, donkere wolk wel zal overtrekken…

JU

2009. Bij voorbaat een uitgemolken onderwerp, maar ik waag me er toch aan, zo blijkt. Ik doe niet aan goede voornemens voor het nieuwe jaar. Een jaar is niet te overzien, ik bekijk mijn leven en doelen liever per maand of week. De brutalen onder ons vragen vervolgens door. Als ik, hypothetisch gezien, aan goede voornemens zou doen, wat zouden mijn voornemens dan wel niet zijn?

Talloze flauwe antwoorden komen in me op. Nu echt een keer serieus aan de studie, meer feestjes, meer genieten? Sporten? Beginnen met roken en vervolgens weer stoppen? Een paaldanscursus bij het circus volgen? Enkel in lendedoeken gewikkeld over straat? Neen, ook onze voornemens zijn uitgemolken materie..

Áls ik aan goede voornemens zou doen, zou ik in 2009 vooral en alleen mijzelf blijven. En dat, kan ik u vertellen, heeft niets met vanzelfsprekendheid van doen. Ik kan het iedereen aanraden.

Zucht. Deed ik maar aan goede voornemens. Wilde ik maar meer sporten. Diepe, diepe dramatische zucht.

Of zoals mijn buurmeisje van tien vanochtend zei: "Wat is het leven toch zwaar zeg …". Licht verward (wat een leed in de wereld!) vroeg ik naar de oorzaak van haar gevoel van onvree. "Wat een slecht begin van 2009! Klaas Jan Huntelaar! Weg bij Ajax….".

TA

Mijn aanbidder is verhuisd, zomaar, uit het niets. Laatst gluurde hij nog stiekem naar binnen, maar gisterochtend waren daar ineens de verhuiswagens. Natuurlijk had ik de verhuisdozen door het raam al wel gespot, maar dat hij ineens zo plotseling zou verdwijnen had ik niet gedacht.

Het is vreemd hoe iets wat je zo vervelend vindt ineens een gemis wordt als het weg is. Het was geen pretje om zijn steelse blikken naar binnen te ontwijken en natuurlijk was het zeer ongemakkelijk die ene keer toen ik naar buiten liep, hem zag, en meteen weer naar binnen vluchtte. Maar het had ook wel wat, dat vluchtgedrag. Liep ik eerst enkel in handdoek gehuld de tuin in om iets van de waslijn te halen, nu kon ik niet voorzichtig genoeg zijn en werd elk bloot stukje huid verhuld.’s Zomers in bikini in de tuin liggen, no way. In pyjama op de bank in de woonkamer loungen, I don’t think so.

De echte beproeving kwam toen er een briefje van TNT-post op de deurmat lag: pakketje afgeleverd op nummer 22. Oh god, oh god, oh god. Maar ook voor deze test slaagde ik met vlag en wimpel; ik liet iemand anders het pakketje afhalen.

Maar nu ben je weg, mijn iets te vriendelijke buurman en moet ik mijn leventje weer oppakken. Niet alles meer potdicht, zodat je niet naar binnen kunt kijken. Dat wordt moeilijk, na maanden als een semi-gevangene te hebben geleefd. Bikini’s mogen weer. Evenals de handdoek. Toch nog maar even niet met dit weer.

Veel plezier in je nieuwe huis: Moge de nieuwe buurmeisjes je bekoren…

JU

Een man en zijn zoon zijn op weg in de auto. Plotseling zijn ze betrokken bij een ernstig auto-ongeluk. Beiden zwaar verwond. Wegens capaciteitsproblemen moeten ze elk naar een ander ziekenhuis. Als de zoon de Eerste Hulp wordt binnengedragen op een brancard en de dokter komt aangerend, zegt deze; "Ik kan deze patient niet opereren… Dit is mijn zoon.".
Hoe kan dat?

Het is een feit dat jongens en meisjes anders bejegend worden. Experimenten uit de jaren ’70, waarbij één en dezelfde baby in een blauw en vervolgens in een roze pakje bij willekeurige volwassenen wordt voorgesteld, laten zien dat mensen anders omgaan met een baby als ze denken dat dit een jongen of een meisje is. Een meisje wordt geknuffeld en vastgehouden en met een jongen wordt meer gedold en hij wordt in de lucht gehouden. Deze gedragingen nemen uiteraard andere vormen aan naarmate het kind groeit en ouder wordt, maar het is een feit dat de mens zich anders gedraagt naar een jongen of een meisje. Los nog van evolutionaire of biologische factoren.

Er is niets zo fijn en tegelijkertijd zo beangstigend als het blootgeven van jezelf aan een ander. Ik voel me veilig bij hem, maar toch zo breekbaar.

Er is al zoveel gezegd over de liefde. Door miljoenen mensen wereldwijd. En toch ken ik de spelregels niet. Ik weet alles van kapot maken, van liefdesverdriet, manipulatie en ijskonijnen. Maar jezelf zijn, bij elkaar zijn, vraagt iets heel anders van je..

Ik ben bang. Zo doldwaas verliefd als hij was op vorig vriendinnetje X. is hij op mij (nog?) niet. Dat wéét ik, dat vóel ik. Hij zegt dat het een proces is. Mensen zeggen zoveel. Hij prijst me de hemel in, hij kust me en zegt dat ik bijzonder ben. Hij noemt me kleine.

Misschien had ik zijn email niet moeten lezen toen hij die open liet op mijn laptop. En misschien had ik niet willen zien dat hij nog contact met haar heeft. En misschien ook niet dat hij van haar houdt. Hij noemt haar kleine. Ze gaan engeltjes voor elkaar in de kerstboom hangen. Los nog van het feit dat het belachelijk is om zoiets tegen elkaar te zeggen, klinkt dit alles niet als closure en ‘losgelaten hebben’ in mijn oren.

Een waarschuwing is op zijn plaats: nu komt de climax.
Hij heeft een heel leuk meisje ontmoet, maar het is stukken minder fijn dan bij haar.

Ik heb zijn vertrouwen beschaamd door zijn email te openen, maar op het moment dat ik de inhoud onder ogen kreeg heeft hij míjn vertrouwen beschaamd.

Ik bén een heel leuk meisje, daar heeft hij natuurlijk wel gelijk in.

Ik ben zijn kleine niet. Hij is maar 2 centimeter langer.

Niet meer, maar wat mij betreft nu niet en nooit geweest.

TA

Ergens begin deze week hoorde ik dat je weg zou gaan. Drie keer je ontslagformulier verscheuren mocht niet baten, dit keer is het echt. Nog een kleine maand en dan ben je mijn favorietste collega met dat stiekeme beetje meer niet langer. Grillig deed ik tegen je toen ik het hoorde, kwaad was ik en dan toch weer lief een broodje voor je smeren, want weggaan – dat doe je toch niet echt?

Je belooft me op te zoeken, contact te houden, je opperde een relatie met je beste vriend, dan zou ik je gewoon nog vijf keer in de week kunnen zien. Maar je snapt er niks van, het wordt nooit meer zoals nu. Ik kan je niet meer uitlachen op maandagochtend, omdat je een weekendje met je schoonouders naar de Ardennen moet. Geen onderonsjes meer tijdens vergaderingen, geen kus meer op mijn voorhoofd na een agressie incidentje met een patient, je bakt geen croissantjes meer voor me tijdens de lunch, geen biertjes meer na het werk, geen collega’s meer die zeuren over ‘sparks’ tussen ons, geen vrienden meer die zeggen dat ik eng veel op je hockeychick vriendinnetje lijk, geen middelvinger meer als ik een plagerige opmerking maak…. Geen voorzichtig geflirt, geen excuusjes meer om elkaar aan te raken.
Ik ben mijn troef kwijt: nooit meer die lonkende collega-vrouwen van andere afdelingen. Jij, die in vol ornaat achter me aanrent naar buiten, als ik weer eens mijn jas ‘vergeet’…

TA

Hij is letterlijk voor me gevallen. Hij zag de stoep te laat.

Ik denk nauwelijks meer terug aan het moment dat wij elkaar ontmoetten. Hij is niet langer de roekeloze dronkaard die van zijn fiets viel, met zijn gezicht op de stoep. Hij is de man die ik van top tot teen begin te kennen en begrijpen.

Het is maanden geleden. Ik denk dat ik nu wel eerlijk kan zeggen dat ik eerst dacht dat hij een meisje was. Een meisje met heel grote voeten.

Ondertussen zijn we ontelbare dates, een weekend Achterhoek, een miljoen kusjes, honderden gesprekken, berichten en smsjes op weg.

Ik weet alleen niet waar we nu precies heen gaan.

TA

Het is goed mis als je oude flings elkaar ineens lijken te kennen en vrienden van elkaar worden. Zo stelde Vieze Mau mij vandaag de vraag: zeg jij kent toch die bekende tennisser?

Toen ik dat min of meer beaamde bleek dat die twee elkaar nu ook vrij goed kenden door pokeren. (pokerpoker!)

Een vreemd gevoel bekruipt me. Zouden ze, nu is bevestigd dat ik hen allebei ken, het over me hebben? Hebben ze het al over me gehad? Wat zouden ze zeggen? Zouden ze allerlei informatie uitwisselen die ik niet uitgewisseld wil hebben? Ik vind het allemaal erg walgelijk en ik wíl niet dat ze elkaar kennen!

Vieze Mau en de Tennisser moeten elkaar gewoon met rust laten. Niet gaan male-bonden door te pokeren. Is het teveel gevraagd dat oude flings geen vrienden van elkaar worden? Uit het niets?

Zou Vieze Mau de Tennisser vertellen hoe hij mij in dubieuze “ik leer je wel pokeren”-avondjes wilde lokken? Hoe hij me in zijn Fiat Cinquecento wilde meevoeren naar allerlei verdorven plaatsen? Hoe hij mijn vriendinnen op zijn nek tilde en rondjes liet draaien op de dansvloer? Om het nog maar niet te hebben over zijn verlangen “sensueel” met me te dansen? En vertelt de Tennisser dan van die ene keer dat hij me totaal onverwacht meetrok achter een deur en me begon te zoenen? De oneerbare voorstellen?

Misschien vind ik mezelf veel te interessant en wordt er tijdens het potje poker met geen woord over mijn zoenkunsten gerept. Maar ik blijf het een naar idee vinden, die twee samen…

JU

Afgelopen zaterdagavond was het een drukte van jewelste op het Haagse centraal station. Ta en ik waren die dag de stad uitgevlucht voor een cultureel-verantwoord festival in Utrecht en zaten nog in een post-babyshamblesroes toen we in Den Haag bruut werden opgeschrikt door hordes mensen die naar Beatstad waren geweest.

Beatstad, moet je weten, is een jaarlijks concert op het Haagse Malieveld en heeft, ookal doet de naam anders vermoeden, niets meer te maken met de originele gedachte achter Den Haag, Beatstad. Kane, Live, Blof, artiesten van die strekking strijken jaarlijks neer in Den Haag om er op te treden voor middle-aged dikzakken.

Of zoals ik ze graag wil beschrijven: prototype swingers. Met swingers bedoel ik niet het letterlijke hossen, dansen en sjansen op de god-awful muziek van bovengenoemde bands, maar swingers alsin: partnerruilers.

Alle 40-somethings op het tramperron met een kalend achterhoofd hier, een semi-hip geverfd kort-koppie daar zagen eruit alsof ze zo de parenclub uitgestapt waren. Nu moet ik natuurlijk even meteen zeggen dat ik me nooit met swinger-activiteiten heb bezig gehouden, dus hoe ik hierop kom weet ik eigenlijk niet, maar het was geen fijn gevoel.

Met z’n allen werden we de bomvolle randstadrail ingeperst. De mannelijke Swingers hadden blikjes bier in hun handen en deden nog jolig iets té vriendelijk tegen de beste vriendin van hun vrouw. Mijn oplettende oog had niet veel nodig om te constateren dat dit zou eindigen in één grote orgie in de eengezinswoning, met de labrador van de gastvrouw- en heer verschrikt toekijkend…

Ik krijg de kriebels van oude mensen die teveel zuipen. Die inloggen op chatsites, advertenties plaatsen, gewaagde piercings en tatoeages nemen en ‘kinky’ dingen uitproberen. Oudjes die hun ‘seksualiteit herontdekken’ en ‘uitstapjes maken’ naar een ander bed, een ander geslacht, een nieuwe ‘levensstijl’.

En ik, met mijn oplettende oog, heb zo even uit de losse pols geconstateerd dat Beatstad een schrikbarend hoog swingend bezoekersaantal heeft.

JU

Op de ̩̩n of andere manier heeft geluk een afstompende werking op creativiteit. Getergde zielen maken nu eenmaal mooiere dingen. Kijk maar naar menig kunstenaar zo door de jaren heen. Ellende is gemakkelijker te delen. Ellende geeft stof tot nadenken. En bovendien Рals je gelukkig en vrolijk door het leven huppelt heb je helemaal geen tijd om verhaaltjes en liedjes te schrijven, tekeningetjes en schilderijtjes te maken. Je hebt namelijk wel betere dingen te doen.

Ik ben nog altijd verliefd. En dat is wederzijds. Niets saaiers dan dat! Want wat nu vroeg ik me af? Hoe nu verder, hoe werkt dat nou? Ik vrees voor wat er komen gaat. Houden van. Sleur. En meer van die enge woorden.

Tot hij roet in mijn voor hem klaargemaakte aubergine met rosbief rolletjes, mango salade en biefstuk op zijn Thais gooide. Hij begon over zijn ex. Het verboden onderwerp, maar het lijkt of hij er weinig last van heeft. Hij noemde haar volledige naam en adviseerde me vervolgens doodleuk contact met haar op te nemen voor wat werkgerelateerd advies.

Is meneer soms gek geworden?! BAM! Ellende. Zo in mijn gezicht! Juist daar waar ik het hebben wilde. Ellende. Perfect voor mijn bezieling. 

Ik probeerde zijn onhandigheid te negeren, maar daags na ons samen zijn spookt haar naam nog door mijn hoofd. Ik vervloek het internet, want ik wilde eigenlijk toch niet weten hoe ze haar ei het liefst heeft. En dan die visioenen van hoe hij dat voor haar staat klaar te maken. Vlak na de wilde zondagochtendseks.

Gisteravond besprak ik de nieuw verworven ellende met vrienden. De één zei veelzeggend niets toen ik op de laptop haar foto liet zien en hem onderwijl met een luide stem dwong te beamen dat ze toch echt heel lelijk is. En dat ik toch echt veel leuker ben. En of hij die wildgegroeide wenkbrauwen soms niet zag?! Ik wilde krijsen dat ik geen relatie wil met iemand die zo’n lelijke vriendin had gehad!

Vriendin Ki zei kalm dat ze vond dat ze er best vriendelijk uit ziet, zo op de foto. En spontaan. Jaloezie laat je tot aparte gedachten en daden verleiden. Toen ik op vriendinnetje Ki af wilde stormen met een glas wijn in de hand, hoorde ik haar zeggen:

"Ze heeft jongentjeshaar. Oh, en een padvindersblouse! Ze is verschrompeld, kijk eens naar die rimpels! Monsterlijke wenkbrauwen!"

En vanochtend vroeg: "Ze heeft ook wel een beetje een kalkoennekje".

TA